"Marzenie o czymś nieprawdopodobnym ma swoją nazwę.
Nazywamy je nadzieją."

Mieliśmy czytać listy, mniejsza o szczegóły; "efekt uboczny" terapii małżeńskiej...

Wczoraj małżonek powiedział mi, że jest zmęczony, że „chce tak ważną rzecz potraktować z należytą uwagą”. Że „jutro możemy czytać do bólu”. Nie naciskałam, powiedziałam „OK”.

Dzisiaj SPM wróciwszy z pracy stwierdził, że znowu czuje się kiepsko (faktycznie kaszle strasznie), że musi jechać do lekarza. Pojechał parę minut po 18-tej. Wrócił przed 23-cią, bo wracając od lekarza… pojechał do Fashion House, gdzie była akcja nocnej wyprzedaży czy coś w tym stylu. W międzyczasie Zu, która uparła się czekać na tatusia, zasnęła w ubraniu na kanapie.

Tatuś wrócił z dwoma patelniami i antybiotykiem. Z patelni był tak dumny, jakby co najmniej sam je wyprodukował – OK, przydadzą się. O listach, które „mieliśmy czytać do bólu” nie zająknął się ani słowem. Ja też się nie upominałam… mam dość walki o czyjeś zainteresowanie. Zajęłam się pakowaniem ciuchów do oddania.

Ok. 23-ciej okazało się, że Alek znowu jest chory, ma temperaturę. Odkąd to odkryłam byłam u niego 4 razy. Tatuś oczywiście ani razu… bo mu to nie przyszło do głowy.

Poprosiłam, aby wyniósł pudło do zawiezienia do Lublina do samochodu, bo stoi na środku przedpokoju. Usłyszałam „jutro”. Powiedziałam, że wolałabym dzisiaj, bo do jutra zdąży je obsikać pies. Stwierdził, że zrobi to za chwilę. Oczywiście nie zrobił.

Miał położyć Zu – zrobił to w okolicach północy... Położenie Zu oznaczało zaniesienie małej w ubraniu do łóżka i komentarz w moją stronę „przebierz ją”.

Zapytałam, czy ma iść spać brudna.

Stwierdził, że miałam dużo czasu, żeby ją położyć.

Odpowiedziałam, że chciałam, tylko dziecko uparło się na niego czekać, a on oczywiście pojechał i zginął. Rzucił komentarz, że "się czepiam" i poszedł na dół.

Zeszłam za nim i powiedziałam mu, że to nie jest kwestia czepiania się. Ale obiecał mi coś, czego nie zrobił. Że mieliśmy czytać listy, stwierdził wczoraj sam, że dzisiaj możemy to robić „do bólu”, bo wczoraj nie chciał tego robić, żeby, jak to ujął „tak ważnej sprawy nie olać”. No to właśnie ją olał – dzisiaj. A ja nie będę już za wszelką cenę walczyć o jego zainteresowanie, robiłam to zbyt wiele lat….

Na to S stwierdził, że możemy czytać, jeżeli chcę, ale atmosfera jest taka, że on nie chce ze mną gadać, „bo o wszystko się przypieprzam”.

Zapytałam o co takiego.

Stwierdził, że skoro ja mu mogę powiedzieć, że on czegoś nie jest w stanie zrozumieć, to on mi też może. I że widocznie ja, skoro nie czuję, co ma na myśli mówiąc „wszystko”, to widocznie ja też tego zrozumieć nie potrafię.

Odpowiedziałam, że może i bym zrozumiała, ale najpierw musiałabym wiedzieć, o co w ogóle chodzi. I że jak zwykle mówi, że się czepiam, tylko nie potrafi wyartykułować, co właściwie, mówiąc to, ma na myśli.

No to usłyszałam, że się czepiam o pudło… po czym wysyczał do mnie:

- Widzisz to pudło na szafie??

- Nie, nie widzę. – odpowiedziałam.

- A, no to w końcu się go pozbyłaś, a ile czasu Ci to zajęło?

- A przeszkadzało Ci stojąc na szafie?

- Tak, przeszkadzało!!!!!

„Bo ja sama postawiłam pudło na szafie i tam je trzymałam miesiąc, a powiedziałam  mu, że niedługo się go pozbędę.” Odpowiedziałam mu, że się przecież pozbyłam. I że nie było go prawie tydzień w domu, że dziecko było chore, a ja na zwolnieniu, że zasuwam ostatnio jak mały motorek, sprzątam, układam, segreguję, pozbyłam się całego prania w końcu, sprzątnęłam odwieczny pierdzielnik w "biurze"... kiedy miałam to zrobić wcześniej? Naprawdę nie jestem w stanie dać z siebie więcej….

Pomijam, że o tym, że mu pudło stojące pod sufitem przeszkadza, usłyszałam dzisiaj po raz pierwszy...

Nie mam siły wierzyć w to, że kiedyś będzie dobrze.

Nie mam siły walczyć o zainteresowanie i minimum inicjatywy.

Nie mam siły na nic…

Come back
Witam przedświątecznie....
Mam trochę zaległości, wypadałoby je pewnie pouzupełniać :)

Zacznijmy od strony zawodowej.
Nie pisałam chyba (coż, fakt faktem w ogóle niewiele pisałam...) - ale od czerwca pracuję w innej firmie, na innym (wyższym) stanowisku i robię to, co kocham. Spełniam się zawodowo, co mnie cieszy niezmiernie... skutkuje to niestety permanentnym brakiem czasu na cokolwiek...
Ostatnio, a dokładniej w zeszłym tygodniu, zakończyłam pierwszy etap potężnego projektu reorganizacji; z sukcesem, jak się wstępnie okazuje, co mnie obłędnie cieszy. Piszę wstępnie, bo kolejne zadania przede mną i na tym co już zrobiłam też trzeba jeszcze sporo ugrać; szczegóły pominę. Będziemy działać.
Może teraz będę mogła zmniejszyć nieco liczbę godzin spędzaną w pracy. :)

Dzieciaki względnie zdrowe (standardowego posmarkiwania nie liczę). PUK, PUK, w niemalowane.

Temat nastroju, jaki nieraz miewam, pominę, bo nie da się czytać :)

Na koniec, świątecznie, na poprawienie humoru - wersja kolędy by Zu:
Witaj, Jezu ukochany, od Batyjan wyczekany. Od Porodu ogłoszony, od narodów upragniony.
To będą bardzo wesołe (klasowe) jasełka :))))

2010-12-09 15:14:04 skomentuj (1)

---

Beznadzieja
Dużo się dzieje, a ja nie mam siły pisać. :( Nie mam siły, nie mam weny, no ale wypadałoby w końcu...
Zacznijmy od dnia dzisiejszego.
Wstałam jak zwykle przed siódmą, nakarmiłam dzieci, ubrałam dzieci, poskładałam pranie, poćwiczyłam z Zu "logopedię, pobawiłam się z młodszym pokoleniem....
(SPM w okolicy godziny 8.30 pojechał do sklepu. Na zakupy spożywcze i po bandaże, bowiem nasze młodsze dziecię trochę ponad tydzień temu złamało sobie obojczyk. Ponieważ regularnie się z opatrunku rozwija, nie ma sensu zaś ciągle jeździć na ostry dyżur, postanowiłam zabandażować go osobiście.)

....SPM wrócił po 11-tej, zakupy przywiózł, ja w międzyczasie napisałam maila do pracy, a potem tam zadzwoniłam w paru pilnych sprawach; w trakcie tegoż telefonu, pomiędzy jednym słowem a drugim dałam młodemu obiad, po czym S zabrał małego na górę, celem wykąpania go przed ponownym pseudozmumifikowaniem.
- Ty to dzisiaj tylko albo leżysz, albo przed kompem w sprawach służbowych siedzisz. - takim oto stwierdzeniem przywitał mnie w łazience SPM.
Szlag mnie trafił, weszłam więc o ton wyżej i zaczęłam wymieniać, że to i tamto i jeszcze....
- Ja też nie leżałem - skwitował. - I nie wiem, po co się ze mą licytujesz.
Aleooosooochooozii.....
???
JA się licytuję?

Młodego zabandażowaliśmy gremialnie po czym został położony; dokończyłam składać pranie, zeszłam na dół.
S pisał SMS'a - na telefonie służbowym w takiej też sprawie oczywiście (ale przecież to ja ciągle pracuję w domu; to mnie nie ma często w weekendy, ciągle gdzieś wyjeżdżam, a jakby inaczej). Skończył SMS'a i poszedł spać.
Śpi do tej pory.
To tyle w kwestii leżenia.
Idę robić pranie, sprzątać kuchnię i wszystko inne....

2010-11-06 15:05:16 skomentuj (0)

---

Granica....?
Dzisiaj Szanowny Pan Mąż oświadczył mi, cytuję, że "mogłabym mieć chociaż odrobinę godności i samokrytycyzmu".
Wszystko dlatego, że pozwoliłam sobie na protest w obliczu oskarżenia, że wczorajszy dzień przeleżałam.
A zaczęło się od tego, że Szanowny wysunął w moją stronę pretensję, że nie uprałam wczoraj pokrowca na deskę do prasowania.
Fakt. Nie uprałam.
Nie uprałam, bo miałam sporo innych rzeczy do roboty (W tym też i pranie, ale nieco innych rzeczy, powiedzmy, że bardziej potrzebnych. Tak sądzę przynajmniej. No, chyba, że zamierzał ten pokrowiec na d... założyć...?)
Nieważne, w każdym razie stwierdziłam na powyższe, że sam przecież wie, co robiłam. No i wtedy właśnie usłyszałam co następujące. Że, mianowicie, "wczoraj, no, poza praniem kanapy, to ja przecież cały dzień albo leżałam, albo snułam się z kąta w kąt."

Całe sobotnie popołudnie i niemal całą niedzielę zajmowałam się obojgiem dzieci, żeby mógł w spokoju montować szafę. Z wyjątkiem trzech ostatnich godzin wieczorem, kiedy prałam kanapę i skadałam wraz z Zu górę ciuchów. W sobotę mimo tego zdążyłam jeszcze zrobić trzy prania, posprzątać kuchnię i ugotować obiad. Ale ten fakt jakoś mu umknął. No a moja próba obrony skończyła się j.w.

Mówiąc szczerze, to przytkało mnie lekko i w sumie trzyma do tej pory.

Między nami od dłuższego czasu bywa bardzo różnie. Odpowiedziałam mu więc, spokojnie i bardzo cicho, że kiedyś doprowadzi do tego, że mnie naprawdę straci. Potem moja wypowiedź została określona "zrobieniem mu awantury".

Nic to, dyskutować już nie miałam siły. Niech będzie, nie mam godności ani samokrytycyzmu, bo nie przyznałam się do czegoś, co uważam za nieprawdę; nie kajałam się, a ośmieliłam bronić; niech i tak będzie.

Zastanawiam się, gdzie istnieje granica tego, co można znieść od bliskiego, przynajmniej w teorii, człowieka. I czy istnieją ludzie, którzy tej granicy nie mają wcale? Czasami się nad tym zastanawiam.... Może faktycznie nie mam godności, bo pewnie niejedna na moim miejscu dawno odwróciłaby się na pięcie i odeszła nie oglądając się na nic.... A samokrytycyzmu to raczej za dużo we mnie, bo ciągle jeszcze nie wierzę, że znalazłby się ktoś, kto pokochałby mnie taką, jaką jestem. I być może nawet docenił i widział we mnie jakieś dobre cechy....

Więc zastanawiam się nad tym, przełykając łzy - nie umiem już płakać - może powinnam znaleźć w sobie resztkę siły, jeszcze raz powiedzieć sobie "niech się dzieje co chce" i skoczyć na głęboką wodę... Tyle razy to robiłam - zawodowo; tam nie brakowało mi odwagi ani wiary, że będzie dobrze i że sobie poradzę. I tak było.
W życiu osobistym niestety zawsze zbyt mało wierzyłam w siebie.

Wiele wytrzymałam. Wiele wybaczyłam. Wiele razy chowałam dumę i gorycz w kieszeń i próbowałam wszystko budować od początku. Ale dzisiaj coś we mnie pękło, coś umarło. Tak się czuję.
Może faktycznie z tą godnością to prawda?

Chyba nie mam już siły wierzyć w to, że będzie kiedyś dobrze, chociaż powtarzam sobie to każdego dnia.
Codziennie próbuję ignorować pustkę, którą czuję w sercu. Uciekam w głąb siebie, we wspomnienia, w relacje z ludźmi, z którymi czuję się bezpiecznie - właśnie dlatego, że nie są bliscy. W uśmiech moich dzieci, bo są jedynymi osobami, które akceptują mnie bezwarunkowo. I codziennie zadaję sobie pytanie - jak długo jeszcze? Jak długo można tak żyć, ile czasu da się to wytrzymać?
Myśl, że być może przez całe życie, jest przerażająca.
Nieraz patrzę na moje dzieci i zastanawiam się, jakby to było znów mieć te 10-15-20 lat; znów mieć przed sobą całe życie i wszystkie najważniejsze decyzje.
Wiem jedno - że na pewno szanowałabym się bardziej i bardziej się doceniała, może nie popełniłabym tylu błędów. Może nie bałabym się tak bardzo po prostu w siebie uwierzyć.........

Może do jutra mi przejdzie i znów będę sobie skutecznie wmawiać, że jestem we właściwym miejscu.
Może tak właśnie ma być.
Nie wiem.
Jestem mistrzem we wmawianiu sobie, że to, co czuję jest nieważne, że to wszystko moja wina i że w ogóle na pewno coś mi się wydaje, że źle sobie to tłumaczę, a w ogóle to inni przecież i tak mają gorzej, a ja narzekam nie wiadomo na co.....

Nadal, nieustająco, szukam siebie.
Może znalazłabym za tą granicą, której przekroczyć nie potrafię...
2010-07-26 22:00:55 skomentuj (3)

---

Horror ostatnich dni...
Czy już pisałam, że od września do listopada Zu chodziła nieprzerwanie do przedszkola?
Rok temu, dwa lata temu - co chwilę, katar, kaszel - a teraz nic.
Pisałam? Jeżeli tak, to niepotrzebnie.

Zaczęło się 14 listopada. Gorączka, kaszel, wymioty, ból brzucha, głowy, gardła... Diagnoza: szkarlatyna, antybiotyk na 10 dni.
Ale na tym nie koniec.

19 listopada znowu wysoka gorączka i jakaś dziwna wysypka na skórze, miejscami podobna do szkarlatynowej, miejscami do... ospy.
Ale skąd nagle ospa, skoro żadnego kontaktu, o ile wiem, nie było?
Wyczytałam w ulotce, że antybiotyk, który bierze Zu, może dawać skutki uboczne w postaci wysypki pęcherzykowej i wysokiej gorączki.

Dochodziła 20-ta, miałam akurat dać małej kolejną dawkę. Zgłupiałam.

Pierwszy telefon do przyjaciółki, która ma dzieci w tym samym przedszkolu. Nie, nie słyszała o żadnych przypadkach ospy.
Drugi telefon na infolinię placówki, w której jesteśmy ubezpieczeni. Lekarz do domu? Tak, OK, za jakieś 16 godzin. Szlag by was....
Wahaliśmy się chwilę, czy jechać na dyżur; na uczulenie na antybiotyk to w sumie nieco za późno... no ale dla pewności postanowiliśmy jednak pojechać.

Na pierwszy ogień poszła przychodnia szpitalna, w której Zu chodzi do pediatry, a która prowadzi dyżury nocne i świąteczne. Przyjechaliśmy, na drzwiach kartka, że dyżur przeniesiony do szpitala, "wejście od strony parku."
Wiedziałam, gdzie to jest, zaparkowaliśmy więc i poszliśmy.
20 minut lataliśmy z dzieckiem z prawie 40-stopniową gorączką naokoło szpitala, klnąc na czym świat stoi, bo oczywiście żadne z "wejść od strony parku" nie było otwarte. Podobnie dodzwonienie się pod telefon, który podano na wspomnianej kartce, było niewykonalne. Jedynie lekarz złapany za szklanymi drzwiami na korytarzu machnął na migi ręką, że "gdzieś tam trzeba iść z drugiej strony", po czym najzwyczajniej w świecie zwiał z mojego pola widzenia.

W końcu wysłałam SPM z Zu do samochodu, a sama poszłam się kłócić. Tyle, że nie bardzo wiedziałam, którędy.

Klucząc i błądząc po terenie szpitala spotkałam pielęgniarkę na papierosie i dopiero ona powiedziała mi, gdzie dokładnie jest ten dyżur. Mniejsza już o to, że z zupełnie innej strony niż napisali. Ale kiedy tam weszłam i zobaczyłam jakieś 40 osób, część w maskach, upchniętych ciasno w pomieszczeniu o powierzchni około 50 mkw, zwątpiłam.

Pojechaliśmy na dyżur do naszej prywatnej przychodni.
Ludzi mniej, ale kolejka i tak. Po przejściach w szpitalu byłam na tyle bojowo nastawiona, że z miejsca poszłam się wykłócać.
Mówię młodej na recepcji, że mam pięcioletnie dziecko z podejrzeniem ospy, które może się jednak okazać reakcją na antybiotyk. I że mała powinna dostać kolejną dawkę godzinę temu. I że w związku z powyższym stanowczo proszę o przyjęcie nas poza kolejnością.
Dziewczyna posłuchała, wbiła wzrok w biurko i stwierdziła, że będziemy musieli poczekać.
- Ile? - pytam.
Ona nie wie.
Tłumaczę raz jeszcze, że dziecko powinno dostać drugą dawkę leku, na który być może jest uczulone. Powinno ją dostać ponad godzinę wcześniej.
- Trzeba byłoby spytać lekarza – stwierdza po dłuższej chwili szanowna pani recepcjonistka – i nadal patrzy w biurko.
Wściekłam się.
- To może warto byłoby, żeby pani poszła do lekarza i go o to spytała? - wysyczałam przez zęby. - Bo ja raczej nie wejdę do gabinetu w środku wizyty....?
Pani podniosła oczy znad biurka i spojrzała na mnie z obrażoną miną. Bez słowa wzięła dokumenty i poszła. Gdzieś. Wróciła po chwili i oświadczyła, że mamy zaczekać w izolatce. Lekarz skończy badać pacjenta i przyjdzie.

Mimo tego okazało się, że i tak muszę czekać pod gabinetem, bo – jak mi powiedziano – pani doktor jest starsza i może zapomnieć....(?) Poszłam więc czekać. Wyszło na to, że nie było się o co kłócić, bo i tak był tylko jeden pacjent – ten w gabinecie – ale pojęcia nie mam, czemu nikt mnie o tym nie poinformował. Mniejsza o to, zresztą.

Czekałam jakieś 20 minut. W międzyczasie dziecko w izolatce zdążyło zasnąć. Pytam lekarkę, czy to ona tam przyjdzie, czy ja mam przyprowadzić dziecko tutaj. Ona do mnie, że „i tak się musi iść najpierw odświeżyć po grypie, a potem przyjdzie tam”. Za chwilę zmieniła zdanie i kazała mi Zu obudzić i przyprowadzić do niej. O odświeżeniu jakoś się jej zapomniało.

Poszłam po dziecko, wracam, a w gabinecie ktoś siedzi. Facet, który w kolejce był za mną, ale pani doktor widocznie doszła do wniosku, że będę dziecko budziła kolejne pół godziny, więc nie omieszkała przyjąć kogoś po drodze. Zu, słaniająca się na nogach i rozpalona, widząc, że znów musi czekać, zaczęła płakać „Mamusiu, ja już nie mam siły, chcę iść do domu!” Ja miałam ochotę kogoś zabić. SPM bliski był wpakowania się do gabinetu i urządzenia dzikiej awantury, powstrzymał go tylko argument, że to raczej nie wpłynie na lepsze potraktowanie małej.

W końcu szanowna pani doktor potwierdziła ospę. To, że dotykała Zuzi ust latarką, którą badała zapewne wcześniej poprzedniego pacjenta (znikąd jej przy mnie nie wyjmowała), pominę, bo mnie mierzi. Podobnie pominę fakt, że nie widziałam bynajmniej by myła ręce czy też zakładała rękawiczki. Chciałam tylko jak najszybciej wyjść stamtąd i jechać do domu, z grypą, czy też bez.

Ignorancja lekarzy mnie przeraża. Zu miała stwierdzoną – i nawet dla mnie, laika, mimo ospy zauważalną w objawach – szkarlatynę. Osobiście poinformowałam o tym lekarkę. A jednak kazała jej antybiotyk odstawić po pięciu dniach, pomimo że w pierwszych lepszych opracowaniach nt. szkarlatyny można przeczytać, że 10 dni antybiotyku to absolutne minimum. Zaniedbanie tego może grozić poważnymi powikłaniami... oczywiście antybiotyku nie odstawiłam.

Wiedząc, że Zu ma ospę, zdawałam sobie sprawę, że ja i/lub Alek będziemy następni. Nawet się ucieszyłam, że będzie z głowy. Żebym tylko wiedziała, jaki będzie ciąg dalszy – zaszczepiłabym z miejsca i siebie i małego. Weźcie sobie tę przestrogę do serca, w razie potrzeby. Mnie już ta, bolesna, nauka nie pomoże, bo ospę przechodzi się, dzięki Bogu, na ogół tylko raz.

Na drugi dzień pojechałam do pracy tylko powykańczać zaczęte sprawy. Stwierdziłam, że dzieciom w chorobie należy się mama w domu, wzięłam więc tydzień zwolnienia. Miałam tylko wątpliwości, czy to wystarczy, bo za krótko, by ospa ujawniła się u mnie, a już będę mogła zarażać. Ale tym postanowiłam martwić się później. Życie jednak dostarczyło mi zmartwień w zastępstwie.

Dwa czy trzy dni później Alek zaczął pokasływać i gorączkować. Na ospę za wcześnie, na szkarlatynę w sumie dość późno... wezwałam lekarza. Stwierdził zmienione zapalnie gardło i początki zapalenia ucha. Czy to szkarlatyna trudno na razie powiedzieć, ale antybiotyk tak czy inaczej potrzebny. Dostał więc 10 dni chemii, tak, na wszelki wypadek.

Chwilowo nastał spokój.

Zu przeszła ospę łagodnie. Zaledwie 30-40 krostek na ciele, na twarzy dosłownie kilka. Co prawda, wymalowana w fioletowe kropki, dostawała szału na hasło „biedronka”, ale ugłaskałam ją obiecując, że kiedy ja sama zachoruję, będzie mnie mogła smarować :) Chyba nie do końca wierzyłam w to, że jednak się rozłożę.

W poniedziałek 30 listopada miałam wracać do pracy. Coś mnie jednak „tknęło” i postanowiłam zostać jeszcze dwa dni.
We wtorek byłam niemal pewna, że w międzyczasie złapałam gdzieś grypę. Wszystko mnie bolało, mięśnie, stawy, kości, nie wspominając o głowie. Mimo „gorączkowego” samopoczucia temperaturę miałam normalną. Natomiast wieczorem na główce Alka pojawiły się pierwsze wykwity.

W środę postanowiłam iść jednak do pracy, chociażby po to, żeby wyprowadzić niektóre zaczęte sprawy, których nie zdążyłam skończyć wcześniej. Ale ubierając się rano odkryłam dwie malutkie zmiany na plecach i brzuchu. Normalnie nie zwróciłyby mojej uwagi, jednak w świetle domowej epidemii obejrzałam je bardzo dokładnie. W wyniku tych oględzin, zamiast do biura pojechałam prosto do lekarza.... ospa, jak w m….ę strzelił.

Kolejne dni to horror. Nadzieje na łagodny przebieg okazały się być bardzo naiwne. Do wieczora miałam kilkaset zmian i gdyby nie Alermed, chyba wydrapałabym sobie każdą z nich. Temperatura oscylowała w okolicach 39 stopni. W czwartek rano zaczęło mnie boleć gardło i cały przełyk, do tego stopnia, że byłam w stanie przełknąć tylko wodę, nawet mówienie sprawiało mi ból. Pod wieczór, mimo Heviranu, miałam około 700 krostek i cały czas przybywały nowe. SPM nie bawił się w „kropkowanie” - po prostu wymalował mnie gencjaną od góry do dołu i już.

Nic to... bo ja to w sumie pikuś, gorzej, bo Alek przechodził podobny koszmar. Jego biedna skóra w dotyku przypominała kalafior; niemalże nie miał miejsca bez krost. Lekarz, którego wezwałam, stwierdził u mnie anginę, u Alka brak zmian osłuchowych, smarować, Heviranu nie dawać, bo za mały (co w sumie mnie zdziwiło, bo przecież w CZD leczyli acyklowirem dzieci kilkumiesięczne....?).
Wczoraj byłam już w miarę „na chodzie”, ale z Alkiem było coraz gorzej. Zaczął kaszleć, przestał jeść, nie chciał nawet pić, gorączka nadal się utrzymywała. Wezwaliśmy więc lekarza po raz kolejny. Lekarka, która przyjechała, stwierdziła, że trzeba z dzieckiem szybko pojechać do szpitala na badania, bo być może oprócz ospy kluje się jeszcze coś innego.

Zasugerowałam, że może zaraził się anginą.

Odpowiedziała, że prawdopodobnie ja wcale nie mam anginy, tylko gardło i przełyk wysypany zmianami ospowymi, które powodują owrzodzenia na śluzówkach i stąd ten okropny ból (faktycznie, czułam się tak, jakby mnie ktoś „obdarł wewnątrz ze skóry”). Tak czy inaczej „antybiotyk mi nie zaszkodzi” - stwierdziła. Ponadto Alek miał wysypaną całą buzię wewnątrz, dziąsła, język, gardło.... Po długim wahaniu i konsultacji ze znajomą pielęgniarką postanowiliśmy jednak pojechać do tego szpitala.... SPM wziął babcię do pomocy i wyszli przed 23-cią.

Efekt oczywiście przewidywalny. Mały został przyjęty na oddział. W pierwszym badaniu stwierdzono bardzo dużo zmian na śluzówkach, zaczerwienione łuki podniebienne (być może początki anginy jednak), lekkie odwodnienie. Dostał kroplówkę, pobrano krew, potem zdecydowano o podaniu antybiotyku – a więc pewnie przynajmniej 5 dni w szpitalu :(( Badania wyszły nieźle. Co prawda CRP i leukocyty lekko podwyższone, jednak nic alarmującego. Po kroplówce i lekach bąbel poczuł się chyba lepiej, bo o drugiej w nocy zaczął się chichrać, śpiewać sobie i bawić się w najlepsze, zupełnie nie wybierając się do spania :) Za to dzisiaj powtórka z rozrywki. Jeść nie chce, pić nie chce, spać nie może; dostaje już drugą kroplówkę i w sumie dzięki Bogu, że jednak jest w szpitalu, bo nie wyobrażam sobie, co byłoby, gdyby był w domu....

W szpitalu jest z nim mąż; ja niestety nie mam wstępu na oddział :( i jeszcze długo nie będę miała. A tęsknię za małym okropnie... :( I tak mi go strasznie szkoda.... wiem, co sama czułam, jak bardzo bolało mnie gardło i całe ciało; zupełnie nie wiem, jak można byłoby mu pomóc :(

Zaszczepcie się, jeżeli nie chorowaliście, zaszczepcie dzieci – zanim i Was dopadnie.
2009-12-06 15:57:03 skomentuj (1)

---

:(
Kiepsko ze mną.
Zimno, ciemno i do domu daleko.
Wiem, że trzeba mieć mnóstwo samozaparcia, żeby mnie czytać ostatnio, nie będę się więc rozwodzić nad tematem.
Czy ktoś się zdobędzie na wpis/sms/kopa w odpowiednie miejsce, że jeszcze coś znaczę?
Muzycznie - tematycznie - nastrojowo do posłuchania....

2009-11-30 02:52:09 skomentuj (4)

---